inaa.reismee.nl

Almere 3 januari 2018

Almere, 3 januari 2018


Hoihoi,


We waren in Coral Bay gebleven, mijn oog werd niet zo blij van de combinatie van zonnebrand, de zoute zee en de zeep waar ik de snorkelbril mee had schoongemaakt, dus terwijl de anderen gingen snorkelen, bleef ik deze keer op het strand. Gelukkig had ik een boek bij me, dus ik heb me prima vermaakt, met dank aan de boekenuitwisseling bij het caravanpark. Aan het eind van de dag stappen we de auto weer in, deze keer richting Carnarvon. Halverwege vinden we een plekje waar we kunnen kamperen.


Carnarvon:

Je kan natuurlijk rustig genieten van het tandenpoetsen, maar je kan in plaats daarvan ook multitasken en je auto verkopen.. Dat laatste werd de situatie voor Greg, er stond namelijk een stel met hun camper een eindje verderop en die vonden de motor van de auto wel goed klinken. Hun zoon zocht nog een nieuwe (tweedehands) auto, dus ze wilden even checken of deze toevallig beschikbaar was.

Na de contactgegevens uitgewisseld te hebben en beloofd contact te houden, maakten we weer gebruik van de betreffende motor. Dit bracht ons in Carnarvon, waar we afspraken met Kelsey en Dylan. Met hun bootje zijn we een dagje wezen vissen en heb ik zowaar mijn eerste vis gevangen! 30 cm lang en hij smaakte nog lekker ook! Na de eerste vis op de gebruikelijke manier te vangen, kreeg ik het zelfs voor elkaar om een andere vis met de staart aan de haak te vangen. Vraag me niet hoe het gelukt is, want dat kan ik je niet navertellen, maar het was wel een grappig gezicht.


Monkey Mia & Francois Peron:

We hadden zoveel verhalen gehoord over Monkey Mia dat we grote verwachtingen hadden. Wat natuurlijk enorm rot is, want het enige wat er dan kan gebeuren? Juist, het viel tegen. Het was leuk om een heleboel dolfijnen te zien en ik kon er zelfs eentje voeren! Waarom viel het dan zo tegen? Ja geen idee, het klonk gewoon zoveel spectaculairder zoals mensen erover praatten.. Zonde eigenlijk, want op zichzelf was het een hele leuke activiteit. Onderweg kwamen we ook langs Shell beach, een enorm strand, maar dan niet met zand, maar allemaal schelpen, zo’n bijzonder verschijnsel in de natuur. Niet mijn favoriete strand om op te lopen overigens.

Die middag stond het nationaal park Francois Peron op de planning, het verschil tussen het (verschrikkelijk hete) rode zand/rode rotsen, het witte zand en het blauwe water, wat een wereld van felle vrolijke kleuren is dat J. Het blauwe water is zo helder dat we bij het uitkijkpunt Skipjack Point allemaal haaien en roggen diep onder ons in de zee konden zien zwemmen.


Edel Land Nationaal Park:

Tegenover de hoge verwachtingen staan ook de momenten waarvan je lage of geen verwachtingen hebt. Het Edel land nationaal park was daar 1 van. Niemand had ons aangeraden om daarheen te gaan, Greg had echter de quest op zich genomen om de meeste noordelijke, zuidelijke, oostelijke en westelijke punten van het vasteland te bezoeken en het meest westelijke punt bleek in dit nationaal park te zijn. Maar we waren natuurlijk wel in Australië, daar rijd je niet zomaar het park binnen, je belt eerst de boswachter om te vertellen dat je het park in gaat en hoe lang je daar van plan bent te blijven en of je verwacht dat ze je moeten gaan zoeken omdat je vast komt te zitten. Okay, dat laatste vertel je misschien niet, maar met de verkeerde auto is dat wel waar het vaak op uitdraait. Nu hadden wij een auto die volgens de medekampeerders een fantastische motor had, dus uiteraard hadden wij geen problemen. Dit was niet een van de meest bijzondere plekken, maar persoonlijk vond ik het wel een van de mooiere plekken, met hoge rotsen waar het water tegenaan sloeg en even verderop water dat uit een rots omhoog spoot door de druk die daar ontstaat.


Kalbarri en Gregory:

De dagen daarna gingen snel en langzaam voorbij, ik was ziek dus genoot er weinig van. We zijn in Kalbarri Nationaal park naar wat uitkijkpunten geweest en hebben daar in de buurt overnacht.

Daarna vervolgde onze trip naar Gregory, naar het roze meer. Een paar jaar terug was ik toevallig op Texel toen een meer daar helemaal roze kleurde voor een paar uur, maar dat was niets vergeleken bij de roze kleur van dit meer! Waardoor het roze werd? Iets met zout en het weer en andere chemie, daar heb ik geen kennis van hoor, maar het was wel tof om te zien. Vooral aan de ene kant van de weg een roze meer en aan de andere kant van de weg gewoon blauw water, zo tegenstrijdig.


Nambung:

Sommige mensen moet je niet bij in de auto willen zitten. Alex is daar 1 van. Met hun busje reden Alex en Blanche, twee vrienden die we daar ontmoet hebben, voorop in de duinen. Het busje lag bijna op z’n kant en aan de verhalen van Blanche te horen was het een wonder dat hun auto het nog deed. Om jullie een beeld te geven: onderweg naar boven zag het eruit of de auto aan het springtouwen was en ondertussen van links naar rechts werd geduwd. Met iets meer afstand dan gebruikelijk en in iets minder extreme vorm volgden wij hun voorbeeld, terwijl we onderweg nog even stopten om de telefoon van een Australiër op te rapen die halverwege door de hobbels uit de auto was gevlogen, de beschrijving van hoe hij had gereden zal ik jullie besparen.

Eenmaal in Nambung nationaal park aangekomen na een koude nacht, was daar veel te zien. Veel Aziatische mensen met fotocamera’s welteverstaan. Verder ook nog een paar lijmstenen pilaren. Wat je je dan afvraagt: hoe zijn die pilaren ontstaan? Het informatieboekje hield ons nieuwsgierig en benoemde dat het antwoord te vinden is in de tentoonstelling, spannend! Na de hele tentoonstelling over het gebied gelezen te hebben kwam ik bij het laatste informatiebord toch eindelijk achter de informatie: niemand kan met zekerheid zeggen hoe ze zijn ontstaan. Juist.


Perth:

Inmiddels is het alweer begin december en de route naar Perth is niet zo lang meer. Er is weinig dat we nog tussen Nambung en Perth willen zien, enkel de zandduinen in Lancelin, maar uiteindelijk skippen we die om later een keer terug te komen.

Eenmaal in Perth ontmoeten we Alex en Blanche opnieuw en terwijl we daar zitten worden zij gebeld voor werk. Omdat zij toch besloten hebben om verder te reizen, maar weten dat Greg en ik nog wel op zoek zijn naar werk kunnen wij op onze eerste avond in Perth gelijk een baantje regelen. Soms zit alles even mee!

Kerstin zou dat weekend weer terug naar Nieuw-Zeeland vliegen, maar niet voordat we nog met z’n drieën naar Rottnest Island zijn geweest. Natuurlijk kun je dan de gewone veerboot nemen, alleen krijgen wij het voor elkaar dat die net vol zit als wij daar aankomen. Onze beteuterde gezichten werkten in ons voordeel, want een paar tellen later zaten we, in plaats van een uur te wachten, op de VIP-boot. Een iets kleinere veerboot die “iets” meer vaart had en “iets” meer op de golven neerklapte. Het werd aangeraden om de beschikbare poncho’s aan te trekken en geen tassen op de grond te zetten, anders zou de situatie zich voor kunnen doen dat er wat water overheen kwam.

Het eiland zelf was een heleboel op en neer fietsen vanwege de bergen, afgewisseld met leuke snorkelplekjes waar het water ijskoud was. We zijn inmiddels namelijk rondom Perth aan het begin van de zomer, dus het is “maar” 24 graden, in tegenstelling tot de 42 graden rondom Darwin in het noorden.


De volgende dag was het afscheid van Kerstin, gevolgd door een lange week werken en opgesloten zitten in de gevangenis.

Misschien overdrijf ik een beetje, we zaten niet opgesloten. Het was namelijk een oude gevangenis en we hadden een pasje waarmee de deur gewoon openging zodat we konden ontsnappen. Tegenwoordig is dit gedeelte dan ook omgebouwd tot hostel en hebben de (meeste) mensen geen misdaad begaan om daar te verblijven.

Na nog een dag te werken, toen even te stoppen doordat het contact met de baas wat minder verliep en toen weer te werken en toen opnieuw te stoppen, was het werk voor ons afgelopen. Ik was inmiddels wel een beetje klaar met werk regelen en kerst kwam er ook aan, dus tijd om te gaan genieten en een vliegticket naar huis te kopen. De laatste paar dagen heb ik nog wat mensen in het hostel leren kennen, ben ik naar de Wave Rock geweest (een rots in de vorm van een watergolf) en zat ik met kerst op het strand.


De oplettenden onder jullie hadden het wellicht al gezien bovenaan deze blog, ik ben weer inmiddels in ons koude kikkerlandje terug. Mijn reis is afgelopen. In elk geval voor nu. Dit is dus de laatste blog, bedankt allemaal voor het lezen en wie weet, tot snel!


Groetjes Ina

Reacties

Reacties

Frank

Hoi Ina,
Wat een (prachtige) belevenissen allemaal weer. Leuk om te lezen. Ben je echt weer terug in NL om niet meer weg te gaan (binnenkort dan)? Ik hoor het wel.
Een gezond, voorspoedig en vooral gezegend Nieuw Jaar gewenst.

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Travel Active